Red Star Line museum in Antwerpen

Op 12 juni reisden een 20-tal Leefdaalse OKRA-leden mee met onze collega’s uit Duisburg, Bertem, Korbeek-Dijle en Herent richting Antwerpen voor een geleid bezoek aan het Red Star Line museum, het “eilandje” en het MAS.
Na een busreis vol onvermijdelijk fileleed konden we bij aankomst de benen strekken in het restaurant “Balls & Glory“, ingericht in een verbouwd pakhuis. Veel Balls maar weinig Glory, zo zouden we later ontdekken tijdens het middageten want noch de inrichting noch de bediening waren aangepast aan ons senioren publiek: trappen en treden, oneffen kasseienvloer en moeilijke stoelen, onverlichte toiletten, beperkt en betwistbaar drankaanbod… 
De jeugd vind dat prachtig maar ik ben uiteraard een oude zagevent!

Van het MAS kregen we eigenlijk niet meer te zien dan de gevel en de roltrappen, maar het panorama op de dakverdieping gaf wel een indrukwekkend beeld van het megalomane Antwerpen en zijn vele bouwprojecten.

Ook het wandelingetje rond het “eilandje” bevestigde die indruk: een heuse jachthaven zowaar, met dat bootje-bekend-van-TV en vedette. En wat was dat met die raar gekleurde appartementen?

Het Red Star Line-museum beantwoordde dan weer wel helemaal aan de verwachtingen!

Typisch zo’n blik op de geschiedenis waarvan je dacht ” ja, dat ken ik wel” maar waarbij de overvloedig aanwezige beelden en geschreven getuigenissen je terug in de tijd katapulteren. Het is ondertussen honderd jaar of meer geleden dat zeer veel jonge gezinnen met al hun hebben en houden (1 of 2 koffers …) een streep trokken onder hun uitzichtloos bestaan in het arme Vlaanderen en hun geluk gingen beproeven in het verre Amerika of in Canada. Zelfs de reis was een gevaarlijk en kostelijk avontuur: de overtocht kostte handenvol geld, comfortabel was de bootreis helemaal niet, opeengepakt in derde klasse, en af en toe ging zo’n boot zelfs de dieperik in, denk maar aan de Titanic (van de White Star Line weliswaar).

reispas van de familie Van Lancker uit Gent – 1924

De vernederende controles voor immigranten bestonden ook toen al en ze kwamen werkelijk vanuit heel Europa in dichte drommen naar het “beloofde land”. Zij waren niet zozeer op de vlucht voor oorlog en geweld maar wilden weg van de belabberde woon- en werkomstandigheden en de hongerlonen. De vele mythische verhalen over fabelachtige goudontginningen waren voor de echte avonturiers het definitieve duwtje in de rug!

Het museum is ondertussen voor 3 maanden gesloten: het wordt gerenoveerd en zal zijn aanbod uitbreiden met antwoorden op de vraag wat er van de Europese reizigers geworden is na hun aankomst in Amerika.

OUDERENBELEID ALS VERKIEZINGSTHEMA?

Daar moeten we even gaan bij zitten …

De toekomst voorspellen kunnen we niet. Maar dit jaar gaan we onze nieuwe gemeenteraden verkiezen. Dat weten we zeker. Volgend jaar zullen we normaliter hetzelfde doen om een nieuw Vlaams, federaal en Europees parlement te kiezen.

Die verkiezingen zullen er komen. Dat is zeker. Maar minder zeker is waarover deze verkiezingen zullen gaan.

Welke thema’s zullen het politieke debat bepalen?

Het migratiethema maakt een grote kans bij de Vlaamse en federale verkiezingen. Veel mensen stellen zich vragen rond het aantal vluchtelingen dat ons land, of Europa kan opvangen en op welke wijze. De politieke partijen zullen daar ongetwijfeld op inspelen, sommige zelfs op demagogische wijze.

Maar dat is zeker niet het enige vraagstuk waar we wakker van (moeten?) liggen. Het immer stijgend aantal ouderen in ons land is een erg belangrijke kwestie. De demografische cijfers bewijzen, dat quasi in elke Vlaamse gemeente het aantal ouderen toeneemt. Hallo gemeentebesturen, hier moeten jullie veel aandacht aan besteden.

  • Is het voor onze ouderen in onze gemeente goed om te wonen, winkelen of wandelen? Om actief ouder te worden?
  • Zijn onze pensioenen toereikend om menswaardig te leven? Zullen we in de toekomst nog correct rondkomen met onze pensioenuitkering? Dit is natuurlijk een Vlaamse of federale materie, maar oh zo belangrijk.

Dat er nog veel werk te doen is, blijkt geregeld uit berichten in de media, bijvoorbeeld over het tekort aan personeel in woonzorgcentra. Dit blijkt ook uit veel adviezen van de Vlaamse Ouderenraad, bijvoorbeeld rond energiearmoede bij ouderen. Ook sociale uitsluiting van ouderen is een punt dat veel aandacht vergt.

De verkiezingsfolders van onze lokale politieke partijen zullen zeker reeds opgesteld zijn, maar we hopen dat ze ook oog hebben voor een leefbare gemeente, met faciliteiten voor jong en oud.

André Morris
Voorzitter ouderenraad Bertem

Bron: actueel, een informatieblad van de Vlaamse Ouderenraad.

PETANQUETORNOOI van maandag 11 juni 2018 ingericht door ouderenraad van Bertem

Het was een schot in de roos, nee, nee pardoes op het mikballetje. Na een aantal spannende wedstrijden zijn Jozef, Marthe en Wilfried gelauwerd als winnaars van de finale.

Onze FELICITATIES!

Onze Leefdaalse ploegen zijn er niet in geslaagd om de finale te spelen. Ons eigen OKRA-TEAM met Lucien, Maria en Maggy, heeft erg goed gespeeld, maar is helaas gestrand op een eervolle 3de plaats!

PROFICIAT

OKRA BERTEM had ingeschreven met 4 ploegen, en de finale werd gespeeld tussen Jozef, Marthe en Wilfried enerzijds, en Karel, Jan en Gilbert. Beiden Okra Bertem ploegen! De uiteindelijke uitslag zag er uit als volgt

1ste Okra Bertem C Jozef – Marthe – Wilfried
2de Okra Bertem A Karel – Gilbert – Jan
3de Okra Leefdaal Maria – Maggy – Lucien
4de Hertwinkel B Paula – Mia – Guido
4de gelijk Okra Bertem B Bob – Mariette – Alfons
6de Okra Korbeek-Dijle Gerda – Rudy – Theo
7de Hertwinkel A Annemie – Ludo – Loek
8ste Okra Bertem D Lisette – Florent – Michel
9de Hammeveld A Miel – Eric – Tony
10de Hammeveld B Jos – André

De eitjes bij de Clarissen hebben ervoor gezorgd dat we tijdens het tornooi geen druppeltje regen over ons heen gekregen hebben! Maar we waren amper binnen of het begon wel te regenen! Je moet maar chance hebben in het leven, hé ?

Bedankt deelnemers en supporters!

Op 19 mei 1961 werd geschiedenis geschreven

Toen werd de tramlijn Brussel-Leuven onherroepelijk (?) vervangen door de autobusdienst NL (Brussel Noord- Leuven).

Kruispunt Tervuurse steenweg – Mezenstraat (links)

Eerst was er een stoomtram die Tervuren verbond met Leuven – de zogenaamde “stadslijn 2” die tot 1934 reed. Op de foto hierboven zien we die stoomtram stilstaan aan het “café de la Station”, later beter bekend als het café “Bij Geste”, naast het woonhuis van de familie De Keyn, tot circa 1934 producent van het plaatselijke Gerstebier. We zien dat het spoor splitst ter hoogte van het kruispunt met de Mezenstraat, waardoor een tramstel op die plaats kon uitwijken om een tegenliggende tram door te laten. Hier nog een postkaart-foto genomen vanuit de andere richting, aan het café, zonder tram in beeld.

Kruispunt Tervuurse steenweg – Mezenstraat (rechts). De 3 spelende kinderen bevinden zich aan het begin van de Kruisstraat

Zo’n uitwijkplaatsen – soms een beetje overdreven “station” genaamd – waren er ook in Vossem (nu een scoutslokaal) en in Bertem (aan de ALDI)

Leefdaal “Oud Station” kort voor het afschaffen van de tramverbinding.

Tussen 1907 en 1937 werden alle tramlijnen geëlektrificeerd; het stuk Bertem-Leuven pas in 1932,  Leefdaal-Tervuren in 1934 en Vossem-Sterrebeek in 1937. In 1940 werd “lijn B” geopend waarlangs een elektrische tram van Leuven naar Brussel (en omgekeerd) kon rijden via Vossem-Sterrebeek tot aan de terminus “Place Saint-Josse” in Brussel.
Op een foto anno 1958 zien we twee dubbele tramstellen mekaar kruisen. Links zijn het huis van De Keyn en het café “Bij Geste” verborgen door bomen en struiken; rechts zien we waarom de Tervuurse Steenweg in de volksmond “de kassaa” werd genoemd; garage Wauters had pas zijn eerste piepkleine garage verlaten en een nieuwe gebouwd, met benzinepomp, aan de rand van de Kruisstraat. Het dubbelhuis van Marcel Van Herck stond er nog niet.

Links op het betonnen wachthuisje staat het cijfer 2 gekalkt, enkele maanden na het nemen van de foto (aug. 1958) waren er gemeenteraadsverkiezingen en in Leefdaal waren er toen maar 2 partijen.

Aan de linkerkant van het “tramkot” was er nog een derde en vierde tramspoor waar meestal een lege platte wagon stond of een technische wagon met herstelmateriaal. De wissels op de dubbele hoofdlijn konden in een elektrische tram vanuit de cabine bediend worden. Als dat niet lukte – bv. wegens vriesweer – moest de bestuurder uitstappen en met een ijzeren staaf de wissel verplaatsen. De wissels naar het derde en vierde  spoor moesten met de hand bediend worden; de hendel hiervoor was verzwaard met een rond, wit geschilderd betonnen gewicht: een onmogelijke opdracht voor een nieuwsgierige kleuter. Met de hulp van een tweede kleuter lukte dit echter wél. Maar de wagons in beweging brengen, dat ging gelukkig niet.
Seinlichten – er is er 1 te zien op de metalen paal tussen wachthuisje en uitwijkende tram – gaven aan wanneer er een rijtuig op komst was. Dat belette niet dat op dit kruispunt ondanks het beperkt aantal auto’s regelmatig zware verkeersongevallen gebeurden, vooral bij regenweer als kasseien en sporen glibberig nat waren, of bij valavond, want de straatverlichting stelde niks voor.

Er is al jaren sprake van de terugkeer naar ecologisch verantwoord tramverkeer tussen Leuven en Brussel maar dat zal niet meer lukken langs de volgebouwde oude bedding… Realistischer lijkt me het overschakelen naar elektrische bussen die op een gereserveerd rijvak kunnen rijden. Eerlang zijn daar zelfs geen chauffeurs meer voor nodig.